Algemeen Dagblad | Rotterdamse haven is hét decor voor nieuwe natuurfilm Wild Port of Europe: ‘Het landschap verandert hier constant’

bron: AD.nl

De havens van Rotterdam en Moerdijk stikken van de dieren. Niet gek dus dat deze ‘surreële omgeving’ het decor vormt van de nieuwe natuurfilm Wild Port of Europe – De Nieuwe Wildernis 2.0. Mee met filmmaker Willem Berents: ,,We zitten hier 13 uur per dag.”

‘Pas op de konijnenholen”, roept Willem Berents (55) vanachter zijn camera. Konijnenholen zijn misschien niet het eerste waar mensen aan denken wanneer zij het havengebied van Rotterdam betreden, maar hier op de Maasvlakte stikt het van de konijnen. Precies wat de makers van de nieuwe natuurfilm Wild Port of Europe – De Nieuwe Wildernis 2.0 willen laten zien. ,,De biodiversiteit in de havens is onverwacht rijker dan in klassieke natuurgebieden”, vertelt Berents, cameraman, scenarioschrijver en samen met Mark Verkerk regisseur van de film.

In een witte flaphoed en groene camouflage-outfit zit de filmmaker op een klein krukje achter een grote camera. Een weids stuk braakliggende grond nabij FutureLand strekt zich voor hem uit. Deze middag hoopt de natuurfilmer de bunzing op beeld te vangen. ,,Al dagen zit daar een bunzing met jongen in een konijnenhol”, wijst Berents. Achter een grasheuvel heeft cameraman Max van Gils (21) zijn lens gericht op de plek waar het dier de dag ervoor voor het laatst werd gezien. De filmbeelden van de bunzing die jaagt op konijnen zijn binnen, nu is het wachten op shots van de marterachtige met prooi. ,,We hopen de jonkies te filmen als zij uit het hol komen en met elkaar spelen. Je wil een verhaal bouwen. Het leven laten zien van een bunzing in de context van de haven.”

Veel mensen zien alleen de negatieve kanten van industrie, maar niet de positieve zoals deze rijke natuur
~ Willem Berents

Hoofdrolspeler
Want het is deze bunzing die een van de hoofdrolspelers van de nieuwe film gaat worden. Dagenlang, zo’n dertien uur per dag, scannen Berents en Van Gils of een van de andere cameramannen de omgeving af, alert op elke glimp van beweging. Als ze geluk hebben, spotten ze op zo’n dag het dier één of twee keer. Maar saai? Dat wordt het nooit, vinden de cameramannen. ,,Soms dwalen mijn gedachten af”, geeft Van Gils toe. ,,Alle bloemetjes zijn inmiddels wel geteld.”

De natuurfilm Wild Port of Europe is van dezelfde makers als de bekende natuurfilms De Nieuwe Wildernis, die zich afspeelt in de Oostvaardersplassen en De Wilde Stad over het dierenleven in Amsterdam. Ditmaal staan de havens van Rotterdam en Moerdijk met de tussenliggende industriegebieden centraal. In 2021 zal de film in de bioscoop te zien zijn. ,,Het landschap verandert hier constant. Wij willen laten zien hoe de natuur zich daaraan aanpast.” Want juist deze industriegebieden trekken enorm veel diersoorten aan, vertelt de filmmaker enthousiast. ,,Meeuwen, sternen, lepelaars, reeën, zeehonden, noem maar op.”

,,Hier komt bijna niemand”, verklaart Berents het rijke dierenleven in de industriegebieden. ,,En de mensen die er zijn komen om te werken en verstoren de dieren niet.” Ook zijn er relatief weinig predatoren, zoals roofvogels en vossen. Omdat het landschap constant verandert, komen daarnaast veel pioniersoorten op de industriegebieden af: diersoorten die als eerste de nieuwe, kale landschappen intrekken, zoals de rugstreeppad.

In de verte hupt een konijn, terwijl een groot containerschip de haven komt binnenvaren. De combinatie tussen natuur en industrie: het levert surreële beelden op, vertelt Berents. Neem de meeuw die haar jongen leert van het spoor af te stappen als een trein langskomt. ,,En bij Shell Moerdijk zit altijd een torenvalk in een hijsoog aan een blinkende, stalen toren. Bij de fabriek bloeien ook duizenden orchideeën en broeden vele visdieven. Toen ik dat de eerste keer zag, dacht ik: wat is dit nou? Je verwacht het niet. Veel mensen zien vooral de negatieve kanten van industrie, maar niet de positieve zoals deze rijke natuur.”

© Frank de Roo

Jongen
De haven is ook een belangrijke broedplaats voor meeuwen, die ook prominent in de film komen. Het had nogal wat voeten in de aarde om ze te filmen, vertelt Berents. ,,Meeuwen verdedigen fanatiek hun jongen. Je kan nauwelijks een stap zetten of ze vallen je aan.” De tienduizenden meeuwen in het gebied zijn vaak vanuit een busje of schuilhutten gefilmd. ,,Veel mensen hebben een hekel aan meeuwen. Maar dan zie je zo’n beestje…” Met zijn handen toont hij de grootte van een jonge meeuw. ,,Ik zag twee piepkleine jonkies vliegoefeningen doen. Ze waren denk ik net één dag oud. De ene spreidde zijn vleugels. Zijn broertje of zusje probeerde hem na te doen maar struikelde en viel tegen hem aan”, vertelt de filmmaker vertederd. ,,Het maakt mijn dag als ik zo’n shot heb.‘’

Want het filmen van dieren laat zich lastig plannen. En of ze uiteindelijk een bunzing hebben gespot? Berents stuurt later een berichtje. De filmdag heeft gelukkig wat opgeleverd: de volwassen bunzing schoot al jagend over de vlakte. Maar beelden van de jongen bij het hol zijn er nog altijd niet. En dus zitten ze er een dag later weer. Totdat het verhaal er is.

EMS FILMS         VELDKIJKER         DUTCH NATURE FILMS